رسانه ای ینام تلوزیون!
دنیای امروز، زاییده فرهنگ و هدایت مدرنیته است، مدرنیته نیز اساس شعار خود را بر فردگرایی، اصالت عقیده، آزادی، نفی گذشته، نفی اخلاق فردی و تأکید بر اخلاق بیرونی (قانون، نظم، پلیس و ...) به جای اخلاق درونی، لذت طلبی، اصالت اراده و غیره استوار کرده است.
یکی از جلوه های دنیای مدرن، چند رسانه ای بودن آن است. جهان چند رسانه ای یعنی جهان دیجیتال، جهان روزنامه و تلوزیون و اینترنت و ماهواره و جهانی که همه ی جلوه های فرهنگی با همه تعاریف ممکن، از نخبه گراترین تا مردمی ترین در آن گرد می آیند.
یکی از مسائلی که رسانه ها به عنوان ابزار سرمایه داری نوین به آن می پردازند، نوعی جایگزینی در نفوذ و قدرت با مغزشویی توده مردم است.
تلوزیون نماد از خود بیگانگی است. تماشاگر در جلوی آن در عالم خویش فرورفته، با فرد کنار خود هیچ ارتباطی ندارد. جمع خانواده در مقابل این صفحه نورانی در ظاهر کنار یکدیگرند، اما هرکدام جدا از هم، رابطه ای فردی میان خود و تلوزیون برقرار کرده اند.
تلوزیون بیننده را در هر سنی که باشد منفعل می کند، به جای او می اندیشد، نتیجه گیری می کند و نوعی فرهنگ توده ای را می سازد و ترویج می کند. در واقع، تماشاگر در قراردادی پنهان با تلوزیون خود را به آن تسلیم کرده است.
برگرفته از مقاله رسانه ها، هنر و جهان نوین – نوشته مصطفی دیباج
